{"id":37977,"date":"2020-06-13T16:45:00","date_gmt":"2020-06-13T16:45:00","guid":{"rendered":"https:\/\/cryptonews.com\/tr\/?p=37977"},"modified":"2023-06-26T11:13:20","modified_gmt":"2023-06-26T11:13:20","slug":"bitcoin-toplulugu-soruyor-1971-de-ne-oldu-yanit-2020-leri-se-2073","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cryptonews.com\/tr\/exclusives\/bitcoin-toplulugu-soruyor-1971-de-ne-oldu-yanit-2020-leri-se-2073\/","title":{"rendered":"Bitcoin Toplulu\u011fu Soruyor: ‘1971’de Ne Oldu?’ Yan\u0131t 2020’leri \u015eekillendirebilir"},"content":{"rendered":"

İlk negatif sonuç, doların değerinin etkilenmesiydi.\r\nAltın standardının kaldırılması iktisadi dalgalanmayı yatıştırmak için fayda sağladı.\r\nYapay olarak ucuz kredisi olan bir toplumda finans mühendisliği girişimciliğe göre daha karlı büyür.<\/p>

\"\"
Kaynak: Adobe\/corlaffra<\/figcaption><\/figure>

Amerika Birleşik Devletleri 1971 yılında altın standardını yürürlükten kaldırdı. Şimdi bazı insanlar – özellikle Bitcoin topluluğu<\/a> – ABD ve dünya çapındaki nüfusun büyük ölçüde mağdur olduğuna inanıyorlar. Hükümet, genel nüfusun tasarruflarını azaltan bir çeşit enflasyona neden olan süreçte istediği şekilde dolar basabilir.<\/p>

Bununla birlikte, 1971 yılından bu yana bazı gelişmeler – üretkenlik-ücret farkı ve devlet borcundaki büyüme – altın standardını yürürlükten kaldırmanın kötü bir fikir olduğu izlenimi uyandırsa da, anaakım ekonomistlerinin büyük çoğunluğu bunun genel anlamda ekonomilerin iktisadi dalgalanmayı yatıştırmalarını sağlayan olumlu bir hamle olduğunu düşünüyor. <\/p>

Aynı zamanda, 1971 sonrasında meydana gelen olumsuz gelişmelerin birçoğunun yapısal güçlerden kaynaklandığını düşünüyorlar. Bununla birlikte, Bitcoin (BTC)<\/a> ve Avusturya Ekonomisi gibi sağlam paranın savunucuları, altın standardını yürürlükten kaldırmanın devlet borcunun yanı sıra ücret ve üretkenlik artışındaki önceki tarihsel eğilimlere zarar verdiğini doğruluyorlar.<\/p>

Değer kaybı ve kontrol sağlamak<\/h2><\/span>

Cryptonews.com<\/i>‘a konuşan R Street Institute<\/b>‘nin Maliye ve Bütçe Politikası Projesi’nin tarafsız direktörü Jonathan Bydlak, Bretton Woods Anlaşması’nın (Bretton Woods Agreement) kaldırılmasının etkilerinin karmaşık olmasına rağmen genel olarak pozitif olduğunu söyledi.<\/p>

Bydlak, “İlk negatif sonuç, doların değerinin etkilenmesiydi” dedi. <\/p><\/blockquote>

“Birçoğu 70’lerin başından beri meydana gelen değer kaybının, altınla olan bağını koparmasının kaçınılmaz bir sonucu olduğunu iddia ediyor.”<\/p>

Bununla birlikte Bydlak, bu dezavantaja karşın dikkate alınması gereken bir dizi başka etkinin olduğunu açıkladı. “Birincisi, 70’lerin sonları ve 80’lerin başlarındaki enflasyondan dolayı, enflasyonun ve iktisadi dalgalanmanın kuşkusuz ki altın standardı döneminde olduğundan daha istikrarlı olmasıdır.”<\/p>

Bydlak, finansal krizlerin o zamanlardan beri görülmeye devam ettiğini kabul etti. Ancak, “bu dönemlerin her birinin Bretton Woods öncesi dönemdeki panik ve durgunluktan daha hafif olma eğiliminde olduğunu” da sözlerine ekledi.<\/p>

Esas itibarıyla Bydlak, altın standardının kaldırılması kararının sonuçlarının çoğunlukla pozitif olduğunu söyledi: “bu, paranın değerinin daha az kontrol edilmesi karşılığında ekonomik krizlere yanıt vermek için para ve maliye politikasını kullanma esnekliğini arttırdı.”<\/p>

Cornell Üniversitesi<\/b>‘nde (Cornell University) bir ekonomist olan ve ABD Çalışma İstatistikleri Bürosu<\/b>‘nun (US Bureau of Labor Statistics) eski başkanı Prof. Erica L. Groshen de altın standardının kaldırılmasının “genel olarak olumlu olduğunu” düşünüyor.<\/p>

Groshen, “Bretton Wood’un kaldırılması, para politikasının rolünü ve onun iktisadi dalgalanmayı yumuşatmak, etkili bir şekilde anlatmak ve politik süreçten bağımsız hale getirmek için nasıl yönetileceğini daha iyi anlamamıza yardımcı oldu” dedi. <\/p><\/blockquote>

Diğer yandan, bağımsız araştırmacı Ben Prentice ve Bitcoin posdcast yayıncısı Heavily Armed Clown (namı diğer Collin) – WTF Happened In 1971?<\/a> projesinin ardındaki isimler- altın standardından ayrılmanın bazı makroekonomik ilişkileri bozduğunu savunuyorlar.<\/p>

Özellikle para arzının artırılmasının, varlıkların ikame değerinin ve girişimci karları arasındaki nedensel bağlantıya nasıl “zarar verdiğine” işaret ediyorlar. Kabaca söylemek gerekirse, aşırı parasal genişleme ve enflasyon, varlıkları (mal üretmek için kullanılan ticari varlıklar anlamında) değiştirmeyi daha masraflı bir hale getirdi, bu da karı azalttı ve girişimcileri ve işletmeleri yalnızca kar amaçlı finansal aktiviteye önem vermeye daha fazla teşvik etti.<\/p>

Cryptonews.com<\/i>‘a konuşan Ben Prentice ve Heavily Armed Clown ikilisi, “Değeri azalan para ve ucuz kredi piyasa teşviklerini bozuyor. Varlıklar paranın rolünü üstleniyor. Girişimciler odak noktasını teknik mühendislikten finans mühendisliğine çeviriyor” dedi. <\/p><\/blockquote>

Ücret farkları<\/h2><\/span>

Bununla birlikte, 1971’den beri talihsiz gelişmeler devam etti. Ve bazı<\/a> yorumcular ve politikacılara<\/a> göre bu tür talihsiz gelişmeler altın standardını kaldırmanın bir sonucudur.<\/p>

Bu düşünce, 1971 yılını çeşitli talihsiz eğilimlerin başlangıcı olarak gösteren grafikler derleyen WTF Happened In 1971? adlı bir web sitesi tarafından en etkili şekilde açıklanmıştır.<\/p>

Ekonomi Politikası Enstitüsü<\/b>‘nden (Economic Policy Institute) alınan bir grafik 1971 yılını üretkenlik-ücret farkının başlangıcı olarak gösteriyor. <\/p>

\"\"
Kaynak: WTF Happened In 1971?\/Ekonomi Politikası Enstitüsü<\/figcaption><\/figure>

Bununla birlikte, anaakım ekonomistleri altın standardının kaldırılması ve üretkenlik-ücret farkının önemli ölçüde bağlantılı olduğuna ikna olmamışlardır. <\/p>

Erica Groshen, “Burada herhangi bir bağlantı görmüyorum. Bu farkın neden ortaya çıktığına yönelik birçok tartışma var ancak bunu bir neden olarak gösterecek kesin bir ekonomik teori ya da ampirik bir çalışma bilmiyorum” dedi.<\/p><\/blockquote>

Ayrıca Groshen, para politikasını hiç lüzumu yokken altın rezervlerine sabitlemenin genellikle işçilerin çıkarlarına zarar vereceğini vurguladı. <\/p>

Ekonomi Politikası Enstitüsü de bu konuda ikna olmamıştır. Yukarıdaki grafiğin ilk paylaşımında<\/a> 1979 yılı kritik eşik olarak tanımlandı ve artan eşitsizlik ve ekonomi politikası tercihleri ana faktörler olarak suçlandı. <\/p>

Benzer şekilde, Jonathan Bydlak üç sürece dikkat çekiyor.<\/p>